Skocznie narciarskie w Polsce.
Skocznie narciarskie w Polsce.
Pierwsze skoki na ziemiach polskich oddano w Sławsku (obecnie Ukraina). Na początku lat 20. XX w. skakano również w Zakopanem na Antałówce, Kalatówkach czy w Dolinie Jaworzynce; w Wiśle na Baraniej Górze i w Głębcach; Krynicy, czy Worochcie (obecnie Ukraina). Przełom nastąpił po zbudowaniu Wielkiej Krokwi wg projektu Karola Stryjeńskiego w 1925 r. Był to doskonały obiekt treningowy dla polskich skoczków. Już w 1929 r. jej rekord był dłuższy o 3 metry od odległości 60 m. Skocznie w Polsce masowo były budowane przed II wojną światową na terenie całej Polski. Następny boom na skocznie nastąpił w latach 60. i 70. Wiele z nich budowano w czynie społecznym. Większość obiektów z tamtego okresu niszczała i na początku lat 90. XX w. wiele było w fatalnym stanie technicznym. Dzięki sukcesom Adama Małysza wszczęto wiele inicjatyw związanych z budową skoczni. Kilka zostało wybudowanych przez okolicznych mieszkańców wspólnymi siłami. Jednak ostatnio ruszył Program Rozwoju Skoków Narciarskich Polskiego Związku Narciarskiego, który obejmuje budowę obiektów na terenie całej Polski. Największy z nich (K85) ma powstać w Zagórzu. W lecie 2008 r. została przebudowana skocznia w Wiśle-Malince. Po remoncie ma ona takie wymiary wymiary jak Wielka Krokiew (K120 / HS134) w Zakopanem. Ponadto jest wyposażona w igelit, sztuczne oświetlenie, armatki śnieżne. 28 lutego i 1 marca 2009 odbędą się tam zawody Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich. Jedną z najnowocześniejszych skoczni w Polsce jest obecnie obiekt Antoś, na stoku zwanym Beskidek. Skocznia ta jest w gronie najlepiej opomiarowanych skoczni na świecie. Wyposażona jest w urządzenia do dokładnego pomiaru np. siły wybicia, czy analizy pracy każdej z nóg skoczka. Oprócz tego na Antosiu jest najprawdopodobniej jedyny na świecie tzw. rozbieg krążownikowy. Zawodnik podczas najazdu jedzie po specjalnie zamontowanych i ułożonych rolkach. Antoś wyposażony jest także w igelit, który jest już jednak przestarzały. Skocznia narciarska znajdowała się również w Warszawie przy ulicy Czerniowieckiej na Mokotowie. Została zbudowana w latach 1955-1959 pokrytą igelitem z wieżą startową o wysokości 35 m. Na tej skoczni oficjalny rekord wynosi 40,5 m. przez Antoniego Łaciaka. Skakano na niej wyłącznie latem. Ostanie zawody zostały rozegrane w latach osiedemdziesiątych potem skocznia zaczęła popadać w ruinę. Nowa skocznia powstaje w Wiśle, dlatego jadąc serpentynami ze Szczyrku do Wisły nie sposób w pewnym momencie nie zauważyć dużej, żółtej tablicy, ostrzegającej - "Uwaga! Zachowaj ostrożność - budowa skoczni narciarskiej. W chwili obecnej kontynuowana jest budowa budynku głównego, a także powstaje pierwsza kondygnacja wieży sędziowskiej. Jednocześnie wylewane sa też fundamenty pod wieżę startową, instalowany jest system sztucznego naśnieżania skoczni, a także zraszania igelitu. Trwają prace ziemne na zeskoku. Ze względu na specyficzne warunki w tym rejonie, niezbędne okazało się zaprojektowanie dodatkowego kotwiczenia nasypu, aby był on stabilny i nie został uszkodzony przez niesprzyjające warunki pogodowe. Parametry techniczne skoczni i dane ogólne:Punkt konstrukcyjny: 120,0 m; Punkt jury: 134 m;
Ilość widzów: 8 - 10 tys osób, w tym na trybunach głównych 2,5 tys osób.; Powierzchnia terenu: 36000 m2; Powierzchnia zabudowy: 2480 m2; Powierzchnia zeskoku z wybiegiem: 5400 m2; Powierzchnia dróg, parkingów, chodników: 8100 m2; Powierzchnia użytkowa obiektów projektowych: 3300 m2; Kubatura objektów projektowych: 19000 m3;