Skocznia narciarska i jej charakterystyka.

Skocznia narciarska i jej charakterystyka.

Skocznia narciarska składa się z:
Belki startowej - niej startują zawodnicy. Czekają na sygnał od trenera i ruszają. Od położenia belki w bramce startowej zależy prędkość. Im większy numer bramki, tym większa prędkość na rozbiegu, a im mniejszy numer bramki tym prędkość jest mniejsza. Długość skoku zależy od prędkości na rozbiegu. Sędziowie, podnosząc belkę do góry lub opuszczają w dół, regulują rozbieg, co ma wpływ na prędkość, jaką uzyskuje zawodnik. Jeżeli zbyt wielu skoczków ląduje poza linią bezpieczeństwa, konkurs jest przerywany, a rozbieg skraca się poprzez przesunięcie belki startowej.
rozbiegu o nachyleniu 30-40 stopni zakończonego progiem o nachyleniu 5-15 stopni.
progu skoczni – miejsca, w którym zawodnik odbija się w górę. Do lat 80. funkcjonowały progi poziome, które katapultowały skoczka w górę. Przebudowanie progów wydłużyło długość skoku.
buli, czyli grzbietu skoczni. Za nim zaczyna się zeskok o nachyleniu 45 stopni, a więc miejsce, gdzie skoczkowie lądują. Jeśli narciarz spada tuż za bulą, oznacza to, że nie odbił się w ogóle albo, że odbił się zbyt wysoko.
Punkt K - to punkt od którego zaczyna się liczenie punktów.
Dystans jury - Jest to dystans do, którego skoki są bezpieczne. Przekroczenie go jest niebezpieczne, ponieważ zeskok w tym miejscu zmienia nachylenie i przez to na nogi skoczka dziłają większe przeciążenia niż gdyby lądował przed dystansem jury Punktu K (konstrukcyjny). Punkt ten służy do oceny długości skoku. Jeżeli zawodnik wyląduje w punkcie „K”, otrzymuje 60 punktów (120 punktów w przypadku konkursów na skoczniach mamucich). Jeśli go przeskoczy, otrzymuje punkty dodatkowe, a w przypadku wcześniejszego wylądowania są one mu odejmowane. W sytuacji, gdy zawodnik odda bardzo krótki skok, może otrzymać za niego punkty ujemne, jednak sumaryczna nota za odległość skoku i za styl nie może być niższa niż 0.
Linii czerwonej (zwanej inaczej punktem sędziowskim lub rozmiarem skoczni ("HS")): jest to punkt wyznaczający granicę bezpieczeństwa skoków. Poza tą linią żaden skoczek nie powinien lądować, bowiem teren niebezpiecznie się spłaszcza. Zbyt dalekie lądowanie może spowodować wypadek niemniej jednak większość rekordów skoczni przekracza tę linię i czasem znacznie np linia na 145 metrze przekroczona do 152 metra o 7 metrów rekord skoczni w Willingen.
Szpaleru choinek: do tego miejsca zawodnik nie powinien upaść. Jeżeli to zrobi, sędziowie odejmują punkty za nieprawidłowe lądowanie. Jest to linia, do której ocenia się prawidłowy skok i ostatni jego etap tak zwany odjazd linię tę nazywa się również linią kończącą odjazd.
Dojazdu: jest to teren, na którym skoczkowie wyhamowują po wylądowaniu, a następnie wypinają narty. Zbyt krótki odjazd może przyczynić się do tego, iż skoczkowie nie zdążą wytracić prędkości i uderzają w bandy z reklamami dlatego buduje się w takich wypadkach tak zwane przeciwstoki które powodują lepsze wytracenie prędkości.