Historia Lotów narciarskich.
Historia Lotów narciarskich.
Od początku skoków narciarskich ludzi fascynowały odległości uzyskiwane przez skoczków. Budowano nowe skocznie, na których oddawano skoki na coraz większą odległość. Tak było do czasu, kiedy FIS (Międzynarodowa Federacja Narciarska) sprzeciwiła się budowie skoczni K-90 w Planicy, uznając skoki na taką odległość (90 metrów i więcej) za niebezpieczne. Jednak inżynier Stanko Bloudek postawił na swoi i w 1936 roku powstała największa skocznia świata. Kiedy Norweg Birger Ruud ustanowił nowy rekord świata wynikiem 92 metry. Cały świat ogarnął szok. Mimo, iż coraz większa ilość osób zaczęła się przekonywać do skoków na takiej skoczni, FIS ciągle uważała ją za niebezpieczną i nie chciała jej uznać.
15 marca 1936 roku na kolejnych zawodach na ciągle nieuznawanej skoczni w Planicy została złamana magiczna bariera 100 merów. Dokonał tego Austriak Seep Bradl, który tego dnia skoczył 102 metry. Od tego momentu skoki zaczęły być prawdziwymi lotami. To wydarzenie sprawiło wielomiesięczne dyskusje w FIS. W 1938 roku Międzynarodowa Federacja Narciarska zgodziła się na włączenie Planicy do kalendarza zawodów. Zaczęły powstawać nowe „mamuty”, a skoki stawały się coraz popularniejsze. Przełom lat 1949/50 przynosi narodziny drugiego na świecie mamuta - tym razem w Oberstdorfie, konstrukcji Heiniego Klopfera w Niemczech. Pierwszy konkurs odbył się tu 2 lutego 1950 roku a obserwowała go niewielka ilość ludzi. Jednak stan ten uległ zmianie kilkanaście dni póĄniej, kiedy to około 100 000 widzów przewinęło się przez pierwszy Międzynarodowy Tydzień Lotów Narciarskich w Oberstdorfie, odbywający się od 26 lutego do 5 marca. Był to pierwszy sygnał na to, że loty zyskują sobie nowe rzesze zwolenników. Padł nowy rekord świata a Szwajcar Andreas Dae zaprezentował nowy styl lotu (ramiona blisko bioder, sterowanie jedynie za pomocą rąk). Odległości uzyskiwane na normalnych skoczniach, a tych na mamucich były olbrzymie. Chciano wyodrębnić loty narciarskie, ale FIS nie zgadzała się na to. Dopiero po 27 latach Międzynarodowa Federacja Narciarska podzieliła skoki na dwie odrębne dyscypliny: skoki narciarskie i loty narciarskie. Zaczęto myśleć, jeśli loty są odrębną konkurencją, to dlaczego nie zorganizować mistrzostw świata w nich. Jak myślano tak zrobiono i w 1972 roku odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich nigdzie indziej jak w Planicy.
Odległości uzyskiwane przez zawodników stawały się coraz większe, co podobało się widzom, sponsorom, a przede wszystkim samym skoczkom. W pewnym momencie FIS powiedział dosyć. Międzynarodowa Federacja Narciarska zaprzestała notowania rekordów świata, dbając o dobro zawodników. Wszyscy jednak nadal nazywają najdłuższy skok człowieka na nartach rekordem świata.
Również my mamy swój akcent w lotach. W 1978 roku Piotr Fijas na skoczni w Planicy oddał skok na odległość 194 metrów, czym ustanowił nowy rekord świata. Przez wiele lat był to również rekord Polski.
W 1994 roku została złamana kolejna bariera lotów narciarskich. Fin Toni Nieminen, nigdzie indziej jak w Planicy, pokonał jako pierwszy człowiek na Ziemi barierę 200 metrów. Skoczył dokładnie 203 metry. Loty narciarskie są dziś niezwykle popularne. Można się zastanawiać, dlaczego? Ktoś może powiedzieć, że dlatego, iż dziś skoki narciarskie to produkt rynkowy i im są dłuższe, tym lepiej się sprzedają. Jest w tym jakaś racja, jednak taki sposób myślenia traktuje loty tylko jako inny rodzaj boksu. Tymczasem loty, w ogóle skoki są wyjątkowe ponieważ symbolizują wieczne pragnienie człowieka by być ptakiem, by wzbić się w powietrze i pokonać granice ludzkich możliwości.
To marzenie staje się coraz bardziej namacalne. Obecnie mówi się już o budowie mamutów o K - 300. Pozostaje nam cieszyć się iż pokonane już zostały trudności mentalne związane z lotami i być może wyciągnąć z całej tej historii jakieś wnioski.