Sprzęt skoczka narciarskiego.
Sprzęt skoczka narciarskiego.
Sprzęt do skoków narciarskich jest drogi - całe wyposażenie kosztuje ok. 3000 zł. Jest to duży wydatek i większości rodziców młodych skoczków nie byłoby na to stać (zwłaszcza, że sprzęt trzeba dość często wymieniać - tym bardziej u dziecka, które szybko rośnie). Jednak nie muszą oni za to sami płacić. Młodym zawodnikom sprzęt zapewnia klub, skoczkom wchodzącym do czołówki - kadra. Oni z kolei pieniądze mają od sponsorów, którzy często w zamian za to dostają miejsce reklamowe na tym sprzęcie.
Na sprzęt skoczka składają się:
- narty z wiązaniami
- kombinezon
- buty
- kask
- gogle
Narty są bardzo ważne w wyposażeniu skoczka. Nie można ich pomylić z innymi nartami, gdyż są najdłuższe i najszersze. Są takie, aby zwiększyć nośność zawodnika Większa szerokość nart pozwala na uzyskiwanie lepszej nośności w powietrzu, co pozwala skoczkowi dłużej szybować w powietrzu. Także długość nart ma duże znaczenie, im są dłuższe, tym większa jest powierzchnia nośna. FIS (Międzynarodowa Organizacja Narciarska), aby ograniczyć manipulowanie sprzętem wprowadziło pewne zasady. Długość narty to maksymalnie 146% wzrostu zawodnika, który na niej skacze; szerokość nie może przekraczać: 115 mm na przodach i końcach nart w odległości 30 cm od czubów i od końca, 105 mm pod wiązaniami. Dodatkowo pomiędzy tymi punktami pomiaru musi przebiegać dokładnie linia prosta. Wskutek tych przepisów narty są równomiernie wyprofilowane, co zmniejsza ich powierzchnię.
Wiązania w ostatnich latach stały się bardziej bezpieczne. Przy upadku powinny się same odpiąć, co zmniejsza ryzyko kontuzji. Zawodnik, dzięki ruchomej tylnej części wiązania, może zmieniać kąt nachylenia ciała względem nart, co umożliwia znalezienie optymalnej pozycji. Montowanie wiązań jest określone przepisami m. in. Od początku narty do początku buta obowiązuje odległość 57% długości całej narty.
Kombinezon poprawia aerodynamikę w locie i może mieć maksymalnie grubość 5 mm. Zatrzymuje on powietrze, przez co poprawia nośność zawodnika. Im jego powierzchnia większa tym można dalej polecieć. Rozmiary kombinezony są ograniczone przepisami. Jego maksymalna przepuszczalność wynosi 40 litrów na centymetr kwadratowy. Wymiary: 10% powyżej rzeczywistych wymiarów zawodnika. Skoczek mając obszerniejszy kombinezon może lecieć dalej, ponieważ powstaje większy opór i dzięki temu kombinezon wypełnia się powietrzem. Działa podobnie jak żagiel. Aby tak było, FIS wprowadził 6 punktów, za pomocą których otrzymuje się właściwe rozmiary kombinezonu. Są to: obwód klatki piersiowej, obwód w pasie, obwód uda, obwód od kroku przez ramię, obwód barku i ramienia.
Buty skoczka znacznie różnią się od tradycyjnych butów narciarskich, czy snowboardowych. Przede wszystkim są wykonane ze skóry. Ponadto są bardzo elastyczne, dostosowujące się do ruchu stopy. Utwardzane w tylnej części zapobiegają niepożądanym urazom. Cała ich konstrukcja ma pomóc utrzymać stopę w odpowiednim położeniu, a zarazem nie ograniczać swobody jej ruchów. Dzięki temu skoczkowie mogą bez problemu pochylać się podczas lotu i lecieć równolegle z ułożonymi nartami.
Kaski należą do obowiązkowego wyposażenia skoczka od lat '80. Ich podstawowa rola to oczywiście zapobieganie kontuzjom Gogle są stosowane przez wszystkich skoczków z przyczyn praktycznych - przy tak dużych prędkościach nieosłonięte oczy łzawiłyby podczas lotu.